Gdzie wystarczy reguła, gdzie pomoże agent AI, a gdzie musi zdecydować człowiek

Ustala nową cenę regularną pozycji z ceny zakupu zamrożonej przy przyjęciu, z parametrów matrycy i z zapisanej metody uspójnienia.

Wynik jest deterministyczną funkcją danych, które proces już ma, więc agent nic tu nie dodaje. Człowiek odpowiada za parametry matrycy, a nie za każde pojedyncze wyliczenie.

Wraca do kierownika kategorii, gdy brakuje parametrów matrycy, metody uspójnienia albo reguły zaokrąglenia albo gdy wynik narusza próg marży.

Rozstrzyga, jaką cenę wpisać wprost dla pozycji, której cena nie wynika z matrycy marżowej.

Agent zbiera dane rynkowe i proponuje cenę, decyduje kierownik kategorii. Cena stoi do czasu decyzji człowieka.

Czy proponowana cena wynika z aktualnych danych rynkowych i uzgodnień z producentem oraz czy mieści się w strategii kategorii.

W sieci zarządzanej kategoriami cena zgłoszona przez lokalizację przechodzi do akceptacji centrali.

Rozstrzyga, czy zdarzenie cenowe mieści się w parametrze pilnowanym przez system, na przykład w progu marży, i może przejść dalej.

Próg jest przepisem na danych zdarzenia, więc wystarcza reguła. Karta opisuje taki parametr jako jedyną kontrolę w większości sieci, a agent nie wnosi tu osądu, którego by brakowało.

Zdarzenie poza parametrem jest blokowane albo wraca do osoby z uprawnieniem wyższego poziomu.

Rozstrzyga, czy cena zgłoszona przez lokalizację może wejść w życie bez zaburzenia strategii kategorii.

Ocena wymaga znajomości strategii kategorii, więc sama reguła nie wystarcza. Agent może zestawić odchylenia od strategii i od cen centralnych, ale zgoda dotyczy polityki handlowej i zostaje przy człowieku. Punkt występuje tylko we wzorcu sieci zarządzanej kategoriami.

Czy proponowana cena jest spójna ze strategią kategorii i z nakładką centralną oraz czy uzasadnienie lokalizacji jest prawdziwe i kompletne.

Spór między lokalizacją a centralą wraca do przełożonego kierownika kategorii.

Rozstrzyga, czy wolno trwale obniżyć cenę poniżej kosztu dla towaru oznaczonego jako niepełnowartościowy.

Karta wymaga osoby o wyższym uprawnieniu, a decyzja oznacza świadomą stratę na marży. Sprawdzenie samego oznaczenia jest regułą, ale jest ono warunkiem, a nie rozstrzygnięciem.

Brak oznaczenia niepełnowartościowości blokuje decyzję regułą, a świadoma sprzedaż ze stratą na towarze pełnowartościowym przechodzi do decyzji promocyjnej.

Rozstrzyga, czy cena może wejść w życie, zanim minie czas potrzebny na aktualizację nośników.

To wyjątek od jedynej prewencji rozjazdu nośnika z kasą, który od razu działa na klienta, więc wymaga osoby z odrębnym uprawnieniem i śladu. Agent nie ma tu czego przygotować poza informacją o skutkach.

Rutynowe użycie ścieżki awaryjnej wraca do przeglądu kierownictwa handlowego jako sygnał erozji wyprzedzenia.

Rozstrzyga w momencie wejścia w życie, czy cena startuje z jawnym zdarzeniem niepełnej dystrybucji, czy start jest blokowany dla całego zakresu.

Karta wymaga świadomego wyboru reakcji i jej zapisu przed zdarzeniem, więc w samej chwili wejścia w życie wystarcza wykonanie wybranej reguły. Decyzja podejmowana na ostatnią chwilę byłaby gorsza niż zapisana polityka.

Wybór między blokadą a startem jest polityką ustaloną wcześniej przez człowieka; uzupełnienie odbioru albo wycofanie po starcie wraca do kierownika działu cen.

Rozstrzyga, którą z kilku cen tej samej pozycji z różnych dostaw nalicza kasa, choć czyta identyfikator pozycji, a nie partii.

Rozstrzygnięcie zapada w trakcie transakcji i musi być deterministyczne, więc wykonalna jest tylko reguła. Reguła nie jest dowolna: każdy wybór inny niż najkorzystniejszy dla klienta jest naruszeniem PRICE-005 (F3 karty).

Rozbieżność z ceną na metce zgłoszona przy kasie przechodzi do potwierdzenia dowodu ceny eksponowanej w procesie sprzedaży.

Rozstrzyga, czy nośnik pokazuje cenę obowiązującą, cenę przyszłą z datą albo czeka na wymianę w czasie nadrobienia, czy jest już incydentem.

Klasyfikacja wynika z rejestru zaległości i zegara, czyli z danych procesu. Wymiana nośnika jest pracą fizyczną, ale rozstrzygnięcie o jego stanie nie wymaga osądu.

Przekroczenie maksymalnego czasu nadrobienia albo rozbieżność nieodnotowana jest incydentem dla kierownika sklepu.

Rozstrzyga o wycofaniu ceny, jego zakresie, stanie docelowym i postępowaniu z dokumentami sprzedaży wystawionymi po błędnej cenie.

Agent może szybko zebrać zakres błędu i listę dotkniętych transakcji, ale decyzja ma skutek dla klientów i dokumentów sprzedaży, więc zatwierdza człowiek. Pełna autonomia odpada, bo błędne wycofanie trudno odwrócić.

Czy zakres wycofania obejmuje wszystkie objęte lokalizacje i kanały, czy stan docelowy jest właściwą ceną i czy rozstrzygnięcie dla klientów obsłużonych po błędnej cenie jest uczciwe.

Wycofanie dotykające wielu lokalizacji albo transakcji już rozliczonych wraca do kierownika działu handlowego.

Decyzja, czy następca jest tym samym towarem, przesądza o cenie odniesienia i zamyka albo otwiera ścieżkę obejścia obowiązku przez wymianę identyfikatora. Agent może wskazać kandydatów (ta sama marka, zmiana opakowania), potwierdza człowiek z odpowiedzialnością za zgodność.

Czy pozycja następca jest tym samym towarem, co przesądza o cenie odniesienia.

nieustalona w tym wydaniu

Bez tego punktu sprawa pojawia się tylko jako eskalacja w DP-CAT-03-1. To osobna decyzja handlowa lokalizacji o skutku kontraktowym, przy której centrala traci spójność akcji reklamowej; podejmuje ją właściciel albo kierownik lokalizacji.

nieustalona w tym wydaniu

Rozstrzyga, czy promocja o danej mechanice, zakresie, oknie i trybie wyboru zostaje przyjęta do konfiguracji.

Agent przygotowuje definicję i symulację marży, zatwierdza kierownik kategorii, często po negocjacji z producentem.

Czy symulacja marży i warunki od producenta są aktualne oraz czy promocja realizuje cel handlowy kategorii.

W modelu z autonomią lokalizacji promocja centralna wraca do kierownika sklepu jako zaproszenie, a nie polecenie.

Rozstrzyga, czy promocja albo kumulacja korzyści schodzi poniżej minimalnej marży i czy silnik odmawia naliczenia.

Próg jest przepisem na cenie, koszcie i korzyściach, więc wystarcza reguła wykonywana w silniku. Karta wymaga bramki w chwili naliczenia, a nie raportu, więc człowiek i agent byliby tu za wolni.

Świadome zejście poniżej progu jako sprzedaż ze stratą wraca do kierownika działu handlowego.

Rozstrzyga, czy promocja może objąć kategorię z ograniczeniem albo zakazem obniżki albo z ceną regulowaną.

Gdy lista kategorii jest atrybutem w systemie, blokada jest prostą regułą i nie ma czego zostawiać osądowi przy każdej promocji. Osąd prawny dotyczy utrzymania listy, a nie pojedynczej promocji.

Kategoria bez rozstrzygnięcia na liście albo zmiana przepisów wraca do specjalisty do spraw zgodności, który utrzymuje listę.

Rozstrzyga, czy promocja komunikuje obniżkę, która wymaga podania ceny odniesienia na wszystkich nośnikach.

Obowiązek zależy od treści komunikatu, więc reguła oparta na mechanice go nie wychwyci, a agent może ocenić treść i zaproponować klasyfikację. Błąd uderza w klienta i dotyczy wymagań informacyjnych, więc zatwierdza człowiek.

Czy treść komunikatu do klienta, a nie sama mechanika, przedstawia obniżkę i czy cena odniesienia pochodzi z historii ceny, a nie z bieżącego cennika.

Komunikat niejednoznaczny albo kod rabatowy o niejasnym adresowaniu wraca do specjalisty do spraw zgodności.

Rozstrzyga, czy materiał promocyjny może zostać opublikowany przy przewidywanym pokryciu zapasem.

Pokrycie wymaga oszacowania popytu, którego reguła nie zapewni, a karta zakłada, że wiele sieci nie ma prognozy. Agent może przygotować oszacowanie, ale wynik decyduje o zaproszeniu klientów do zakupu, więc zatwierdza człowiek.

Czy założenia popytu i stan zapasu są realne, czy komunikat o ograniczonej dostępności ma pokrycie i czy przygotowano sposób wyjścia na wypadek braku towaru.

Brak pokrycia przy promocji objętej umową z producentem wraca do kierownika działu handlowego.

Rozstrzyga, czy promocja może wystartować z pominięciem wymaganego wyprzedzenia między zatwierdzeniem a startem okna.

Ścieżka omija jedyną prewencję rozjazdu materiału reklamowego z kasą i działa na klienta od pierwszej transakcji, więc wymaga osoby z odrębnym uprawnieniem. Agent nie ma tu przewagi nad prostą informacją o skutkach.

Rosnący udział promocji uruchamianych tą ścieżką wraca do przeglądu kierownictwa handlowego.

Rozstrzyga, czy promocja startuje, gdy konfiguracja jest potwierdzona we wszystkich objętych kasach i kanałach przed startem okna.

Warunkiem jest komplet potwierdzeń odbioru, czyli stan danych, który reguła sprawdza jednoznacznie. Agent byłby przerostem, a człowiek jest potrzebny dopiero przy braku kompletu.

Brak kompletu potwierdzeń wraca do kierownika kategorii z decyzją o blokadzie albo jawnym starcie częściowym.

Ustawienie trybu (zestaw optymalny, priorytet, wybór ręczny) i wyłączności to decyzja polityki handlowej z bezpośrednim skutkiem dla kwoty płaconej przez klienta; w trybie ręcznym przy kasie decyduje sprzedawca w każdej transakcji. Żaden inny punkt warstwy tego nie obejmuje.

nieustalona w tym wydaniu

Rozstrzyga, czy działanie dostaje ocenę minimalną, podstawową czy analizę pogłębioną.

Przesłanki są znane przed oceną, ale ich ważenie wymaga osądu, więc sama reguła nie wystarcza. Błąd jest odwracalny, bo karta pozwala skierować działanie do pogłębienia później, i nie dotyka klienta ani dostawcy, więc przegląd wyjątków i próbki wystarcza.

Wyjątki, w których działanie ważne, strategiczne, sporne albo dotyczące marki własnej trafiło do oceny minimalnej, oraz próbka działań zakwalifikowanych jako drobne.

Wynik albo zdarzenie, które po zakończeniu okaże się istotne, wraca do menedżera z propozycją pogłębienia.

Rozstrzyga, czy ocena trwałej zmiany może ruszyć, bo horyzont obserwacji zadeklarowano przed wejściem zmiany w życie, a wykonanie zmiany jest potwierdzone.

To porównanie dat i obecności zapisanych dowodów, więc wystarcza reguła. Osąd byłby tu szkodliwy, bo horyzont dobrany po fakcie jest właśnie tym, przed czym ta kontrola chroni.

Brak horyzontu albo brak potwierdzenia wejścia zmiany w planowanym czasie i zakresie wraca do menedżera jako błąd wejścia albo błąd wykonania.

Rozstrzyga, czy wynik działania i wyniki produktów osiągnęły cel sieci według metody porównania ustalonej przed startem.

Przygotowanie porównania jest pracą analityczną, którą agent może wykonać, a karta oddziela autora analizy od osoby, która ocenę przyjmuje. Pełna autonomia odpada, bo przypisanie efektu działaniu wymaga osądu i odpowiedzialności biznesowej.

Czy cel jest celem sieci, a nie producenta, czy punkt odniesienia ustalono przed wynikiem i czy wynik zaobserwowany nie został nazwany efektem działania bez podstawy.

Ocena sporna między centralą a lokalizacją wraca do roli, której model operacyjny daje prawo zatwierdzenia oceny.

Rozstrzyga, czy słaby wynik wynika z konfiguracji mechaniki, braku towaru, niewykonanej ekspozycji albo komunikacji, czy z błędnych założeń.

Zestawienie konfiguracji, dostępności i wykonania z planem agent przygotuje szybciej niż człowiek, ale wybór wyjaśnienia spośród kilku możliwych przyczyn jest osądem. Decyzja bez człowieka odpada, bo błędna diagnoza przesuwa odpowiedzialność między zespołami.

Czy dowody wykonania są kompletne i czy przy niepełnych danych wniosek jest jawnie oznaczony jako niepewny.

Powtarzający się błąd wykonania wraca do właściciela procesu źródłowego promocji, ceny albo asortymentu.

Rozstrzyga, że dalsza analiza nie ma uzasadnienia, oraz czy powstał wniosek o mechanice wart zachowania.

Ocena, że koszt dalszej pracy przewyższa wartość wiedzy, jest osądem biznesowym, więc reguła nie wystarcza. Agent może zaproponować zamknięcie i treść wniosku, a ponieważ wniosek zasila przyszłe decyzje, przyjmuje go człowiek.

Czy wniosek opisuje mechanikę i warunki jej działania, a nie polecenie powtórzenia akcji, i czy zapisano wykonane sprawdzenia.

Wniosek trafia do procesu źródłowego bez polecenia wykonania, a o jego użyciu decyduje biznes.

Rozstrzyga, czy warunek korzyści zapisany w warunkach handlowych został spełniony, i przekazuje go wraz z danymi do rozliczenia.

Gdy warunek jest zapisany jako próg albo zdarzenie w danych, jego spełnienie jest porównaniem liczb, więc wystarcza reguła. Karta nie rozlicza tu korzyści, tylko ją potwierdza, a ewentualny spór obsługuje proces rozliczenia.

Warunek niewyrażony w danych, warunek niepieniężny albo dane bez poziomu wymaganego do rozliczenia wracają do menedżera, a ryzyko sporu kieruje działanie do analizy pogłębionej.

Rozstrzyga, czy każda pozycja koszyka jest sprzedawalna i dopuszczalna w tej transakcji, a w przeciwnym razie blokuje finalizację.

Wynik sprzedawalności i dopuszczalności przychodzi jako dana, więc blokada jest prostą regułą. Osąd przy kasie otwierałby drogę do pominięcia błędu.

Pozycja zablokowana wraca do kasjera, który ją usuwa, zastępuje albo porzuca transakcję.

Rozstrzyga, czy sprzedaż wymaga identyfikacji klienta, czy pozostaje anonimowa bez korzyści zależnej od klienta.

Wymóg wynika wprost z zadeklarowanej potrzeby identyfikacji, więc wystarcza reguła. Karta czyni sprzedaż anonimową domyślną, a osąd przy kasie groziłby nadmiarowym zbieraniem danych.

Nowy cel wymagający danych klienta wraca do kierownika operacji sprzedaży i do osoby odpowiedzialnej za ochronę danych.

Rozstrzyga, czy klient dostaje rabat ręczny i czy kwota ponad limit roli wnioskującej zostaje zatwierdzona przez rolę o wyższym limicie.

Rabat ręczny jest odrębną decyzją handlową podejmowaną przy kliencie, z osobistą odpowiedzialnością za wyjątek. Sprawdzenie limitu jest regułą, ale samo udzielenie rabatu wymaga osądu sytuacji.

Rabat ponad limit kasjera wraca do kierownika sklepu, a ponad limit kierownika do jego przełożonego.

Rozstrzyga, czy dowód niższej ceny na nośniku jest prawidłowy, co obowiązkowo obniża kwotę należną.

Potwierdzenie wymaga sprawdzenia nośnika na miejscu, przy kliencie, ze skutkiem natychmiastowym. Zastosowanie niższej ceny po potwierdzeniu jest regułą wynikającą z [R: PRICE-005]; wiązanie przesądza wynik, a nie to, kto potwierdza dowód.

Wątpliwy dowód albo powtarzająca się rozbieżność wraca do kierownika sklepu i zasila rejestr rozbieżności cen.

Rozstrzyga, czy przyjęte rozliczenia, przedpłata albo rachunek odroczony w granicach limitu pokrywają kwotę należną i sprzedaż może zostać sfinalizowana.

Pokrycie to arytmetyka na wynikach rozliczeń z jawnymi granicami polityki ryzyka i limitu, więc wystarcza reguła. Granice ryzyka ustala człowiek z góry, a nie przy każdej transakcji.

Rozliczenie offline poza polityką ryzyka albo późniejsze odrzucenie rozliczenia wraca do właściciela wyjątku po sprzedaży.

Rozstrzyga status nabywcy, kwalifikację do ewidencji albo zwolnienie oraz komplet danych dokumentu przed przekazaniem do fiskalizacji.

Kwalifikacja wynika z typu pozycji, statusu nabywcy i danych, które proces ma, więc wystarcza reguła. Dowolność w tym miejscu daje skutek, którego później nie da się naprawić, co przemawia za regułą, a nie za agentem.

Kwalifikacja niejednoznaczna dla nowego typu pozycji wraca do kontrolera finansowego.

Rozstrzyga, czy zrealizowany wolumen albo wykonane świadczenie spełnia warunek z obowiązującej wersji warunków, co przenosi korzyść ze statusu potencjalna do statusu należna.

Dla korzyści wolumenowej to porównanie wolumenu z progiem tej samej wersji warunków, więc wystarcza reguła. Dla świadczeń niepieniężnych ocena dowodu wykonania może wymagać człowieka, czego karta nie rozstrzyga.

Świadczenie niepieniężne, brak wersji warunków albo nienazwane źródło wolumenu wraca do specjalisty jako wstrzymanie z powodem.

Ustala kwotę korzyści z wielkości wolumenu, progu i stawki tej samej wersji warunków.

Kwota jest funkcją danych wymienionych w karcie, a ciche skopiowanie innej kwoty jest naruszeniem, więc reguła jest zarówno wystarczająca, jak i najbezpieczniejsza. Agent nie dodaje tu niczego poza ryzykiem.

Waluta inna niż waluta warunków bez ustalonego kursu albo drugie zamknięcie tej samej tożsamości rozliczenia blokuje wyliczenie i wraca do specjalisty.

Rozstrzyga, czy rozbieżność między wyliczeniem firmy a stanowiskiem dostawcy przenosi korzyść do statusu sporna.

Agent może wykryć i udokumentować rozbieżność, ale otwarcie sporu dotyka relacji z dostawcą i wymaga decyzji osoby. Sama reguła nie wystarcza, bo nie każda rozbieżność jest warta sporu.

Czy rozbieżność jest realna i udokumentowana, czy wyliczenie stoi na właściwej wersji warunków i czy część bezsporna może zostać zamknięta osobno.

Spór o dużej wartości albo zagrażający relacji z dostawcą wraca do kierownika działu handlowego.

Rozstrzyga, na jakiej podstawie spór się kończy i z jaką kwotą korzyść wraca do statusu potwierdzona albo rozliczona.

Zamknięcie sporu jest wynikiem negocjacji z dostawcą i ustala kwotę przyjmowaną przez obie strony, więc wymaga osoby z odpowiedzialnością. Karta pyta o rolę i dowód zamknięcia, co potwierdza, że nie jest to krok mechaniczny.

Spór bez porozumienia wychodzi poza ten proces do postępowania prawnego.

Rozstrzyga, czy dowód otrzymania zgodny z przyjętym instrumentem pozwala nadać status rozliczona.

Gdy organizacja ustaliła, co jest otrzymaniem, rozstrzygnięcie sprowadza się do dopasowania dowodu do instrumentu i kwoty, czyli do reguły. Naliczenie raportowane jako otrzymanie jest flagą karty, więc dowolność jest tu niepożądana.

Potrącenie z zapłaty bez wskazania potrącenia albo dowód niezgodny z instrumentem wraca do specjalisty i do kontrolera finansowego.

Ustala drogę przypisania korzyści, bezpośrednią, umowną albo kluczem jawnym, i wydziela kwotę nieprzypisywalną.

Karta ustala kolejność dróg przypisania i zakazuje cichego podziału, więc rozstrzygnięcie jest regułą. Osąd dotyczy jednorazowego ustalenia klucza jawnego, a nie każdego przypisania.

Kwota nieprzypisywalna albo brak zadeklarowanego klucza jawnego wraca do kontrolera finansowego bez cichego podziału.

Rozstrzyga, które zobowiązania dostawcy i firmy wchodzą do zakresu rozliczenia według reguły kompletności.

Agent może zebrać pozycje z warunków, umów, zamówień i akcji, ale uznanie wykazu za pełny opiera się na rozumieniu umowy i relacji. Pominięcie zobowiązania oznacza utraconą korzyść, więc kompletność potwierdza człowiek.

Czy wykaz obejmuje zobowiązania obu stron ze wszystkich dopuszczonych źródeł, także niepieniężne, i czy każda pozycja wskazuje źródło i wersję warunku.

Zobowiązanie spoza zamkniętego katalogu źródeł albo bez wersji warunku wraca do kierownika zakupów.

Rozstrzyga, czy dowód wykonania odnosi się do właściwej wersji warunku i pozwala nadać pozycji status wykonana.

Samo oświadczenie dostawcy nie jest dowodem (N3), a ocena dowodu świadczenia niepieniężnego to osąd (W1). Błędne uznanie zamyka roszczenie wobec dostawcy.

Dowód wykonania każdej pozycji przed uznaniem jej za wykonaną, zwłaszcza pozycji niepieniężnych i opartych wyłącznie na oświadczeniu dostawcy.

Dowód niepełny, sprzeczny albo dotyczący innej wersji warunku wraca do kierownika zakupów jako kandydat na reklamację.

Rozstrzyga, czy niewykonane zobowiązanie staje się reklamacją z przedmiotem, kwotą albo świadczeniem, właścicielem i terminem.

Agent może przygotować roszczenie z dowodami i źródłem warunku, ale skierowanie go do dostawcy dotyka relacji i bywa niezasadne. Reguła nie wystarcza, bo odpowiedzialność dostawcy nie wynika automatycznie z faktu straty.

Czy roszczenie ma źródło w warunkach albo umowie, a nie wyłącznie w zapisie straty, oraz czy właściciel i termin następnego działania są realne.

Reklamacja przechodząca w spór prawny opuszcza ten proces i trafia do prawnika firmy.

Rozstrzyga, że zobowiązanie nie będzie egzekwowane, z podstawą, zakresem, rolą uprawnioną i momentem decyzji.

Zwolnienie jest świadomą rezygnacją ze świadczenia albo zgodą na jego brak, czyli decyzją handlową z odpowiedzialnością osobistą. Karta wyklucza zwolnienie przez milczenie albo przez zmianę statusu bez uprawnienia.

Zwolnienie istotne dla wyniku albo dotyczące zobowiązania firmy wraca do przełożonego osoby uprawnionej.

Ustala przypisanie otrzymanej korzyści co najmniej do dostawcy albo producenta i okresu, a do SKU wtedy, gdy warunek jest zdefiniowany na tym poziomie.

Reguła podziału jest zadeklarowana w warunkach albo jako klucz jawny, więc przypisanie jest przepisem na danych. Osąd dotyczy ustalenia reguły podziału, a nie każdej alokacji.

Kwota niealokowana pozostaje wyjątkiem i wraca do kontrolera finansowego zamiast wejść jako zerowy koszt.

Rozstrzyga, czy każda pozycja ma dokładnie jedno jawne rozstrzygnięcie i czy otwarte reklamacje spełniają warunki, by nie blokować stanu końcowego.

Warunki zamknięcia są w karcie wyliczone jako obecność konkretnych pól, więc wystarcza reguła. Osąd odbył się wcześniej, przy statusach pozycji i reklamacjach.

Pozycja bez statusu albo reklamacja bez właściciela i terminu blokuje zamknięcie i wraca do kierownika zakupów.

Rozstrzyga, czy i od którego okresu obowiązuje nowa metoda przypisania kosztu do ilości rozchodowanej.

Wybór metody jest decyzją polityki rachunkowości firmy, którą karta wprost wyłącza z normy procesu. Wymaga osoby odpowiedzialnej za porównywalność wyników między okresami.

Zmiana wpływająca na okresy już ustalone wraca do głównego księgowego razem z decyzją o sprostowaniu.

Rozstrzyga, że okres wyceny jest domknięty na jednym momencie odcięcia wspólnym dla wszystkich strumieni ilości.

Agent może sprawdzić kompletność strumieni i wskazać luki, ale domknięcie przesądza o wyniku okresu, który później zmienia się tylko sprostowaniem, więc ogłasza je człowiek. Karta pyta wprost, która rola ogłasza domknięcie.

Czy wszystkie strumienie ilości są ucięte na tym samym momencie i czy znane zdarzenia spóźnione mają przypisany okres.

Domknięcie przy rozbieżności bilansu bez zapisanych pozycji otwartych wraca do głównego księgowego.

Rozstrzyga, do którego okresu trafia zdarzenie ilościowe zapisane po momencie odcięcia.

Karta wymaga, by każde zdarzenie było ujęte dokładnie raz według momentu odcięcia, co jest regułą na dacie zdarzenia. Osąd w tym miejscu tworzy ryzyko podwójnego albo zerowego ujęcia.

Zdarzenie bez jednoznacznej daty albo zdarzenie, które zmieniłoby okres już ustalony, wraca do kontrolera finansowego.

Ustala wartość każdej ilości sprzedanej i odpisanej według zadeklarowanej metody, osobno jako koszt sprzedaży i wartość odpisu.

Wartość jest odtwarzalną funkcją metody i zapisanych wejść, więc wystarcza reguła. Każda dowolność łamałaby wymóg odtwarzalności.

Ilość bez podstawy kosztowej albo bez wymaganej identyfikacji partii staje się pozycją otwartą z właścicielem i terminem.

Rozstrzyga, czy ustalenie jest kompletne, czy ustalone z pozycjami otwartymi, i zwalnia je konsumentom.

Status wynika z domknięcia obu bilansów i z listy pozycji otwartych, czyli z warunków sprawdzalnych na danych. Karta zabrania zamykania rozbieżności korektą ilości, więc człowiek zajmuje się wyjaśnianiem pozycji otwartych, a nie nadaniem statusu.

Pozycje otwarte bez właściciela albo po terminie oraz rozbieżność z saldem zapasu wracają do kontrolera finansowego i do właściciela rejestru stanu.

Rozstrzyga, czy korekta ceny nabycia albo błąd przypisania dotyczący okresu już ustalonego daje odrębne ustalenie sprostowujące.

Agent może przygotować ustalenie sprostowujące z odwołaniem do pierwotnego, ale zmienia ono wynik okresu, który ktoś już zaraportował, więc zatwierdza człowiek. Karta nazywa ten punkt jedynym miejscem świadomego wyboru firmy.

Czy sprostowanie wskazuje ustalenie pierwotne i okres, którego dotyczy, oraz czy wybór między przeliczeniem okresu zamkniętego a ujęciem w okresie bieżącym jest zgodny z przyjętą zasadą.

Sprostowanie okresu już zaraportowanego wraca do głównego księgowego.

Rozstrzyga, czy zapis ustalenia jest objęty udokumentowanym obowiązkiem albo potrzebą roszczeniową i kiedy blokadę wolno zwolnić.

Ocena, czy istnieje potrzeba roszczeniowa, wymaga osądu prawnego, a karta ostrzega przed zdejmowaniem blokady przez tego, komu zależy na usunięciu zapisu. Wiązanie RET-010 obejmuje kontrolowane zwolnienie blokady; wskazanie osoby wynika z karty, a nie wprost z macierzy.

Zwolnienie blokady w czasie sporu albo kontroli wraca do prawnika firmy.

DP-FIN-02-5 tylko nadaje status z pozycjami otwartymi; żaden inny punkt nie rozstrzyga, jaką podstawę kosztową przyjąć i kiedy pozycja wraca do przebiegu. Ustalenie brakującego kosztu bywa szacunkiem, który zmienia wynik okresu, więc agent przygotowuje propozycję, kontroler zatwierdza.

Przyjętą podstawę kosztową pozycji otwartej i moment jej powrotu do przebiegu.

nieustalona w tym wydaniu

Rozstrzyga, czy faktura o tej samej tożsamości była już przetworzona i nie może dać drugiego zwolnienia.

Porównanie tożsamości faktury z fakturami już zwolnionymi jest regułą. Podobieństwo przy różnej tożsamości jest przypadkiem eskalacji, a nie podstawą tej decyzji.

Faktura o zbieżnych danych, ale innej tożsamości wraca do kierownika działu zobowiązań.

Rozstrzyga, czy faktura wymaga dopasowania do zamówienia i przyjęcia, czy wystarcza dopasowanie do zamówienia przy braku fizycznego przyjęcia.

Wariant wynika z typu pozycji i zadeklarowanej reguły, więc wystarcza przepis. Karta zostawia samą regułę jako pytanie blokujące, więc pewność zależy od odpowiedzi biznesu.

Faktura za usługę albo koszt bez ruchu towaru bez przypisanej ścieżki wraca do kierownika zakupów.

Rozstrzyga, czy pozycje i kwota faktury zgadzają się z zamówieniem i przyjęciem w granicach tolerancji, i zwalnia do zapłaty wyłącznie kwotę dopasowaną.

Dopasowanie w zadeklarowanej tolerancji jest porównaniem liczb, więc wystarcza reguła. Karta wymaga tolerancji ustalonej przez biznes z góry, a nie oceny przy każdej fakturze.

Rozbieżność poza tolerancją albo brak strony dopasowania zatrzymuje fakturę z nazwanym powodem.

Rozstrzyga, czy faktura z rozbieżnością poza tolerancją zostaje zwolniona po wyjaśnieniu, wstrzymana do korekty od dostawcy albo odrzucona.

Agent może ustalić, która strona dopasowania się różni i dlaczego, ale zapłata ponad dopasowanie albo odrzucenie dotyka dostawcy i wymaga nazwanej decyzji. Reguła nie wystarcza, bo z definicji przypadek leży poza tolerancją.

Czy wskazana przyczyna rozbieżności ma pokrycie w zamówieniu, przyjęciu albo warunkach i czy zwolnienie ponad tolerancję ma nazwaną decyzję.

Rozbieżność cenowa wynikająca z warunków handlowych wraca do kierownika zakupów.

Rozstrzyga, czy dokument korygujący odwraca zwolnienie pierwotne, czy tworzy osobne zobowiązanie wskazujące fakturę pierwotną.

Wybór zależy od jednej zadeklarowanej zasady i od powiązania z dokumentem pierwotnym, czyli od reguły. Błąd prowadzi do podwójnego zwolnienia, więc dowolność jest tu niepożądana.

Korekta bez wskazania faktury pierwotnej albo zmieniająca wolumen używany w rozliczeniu korzyści wraca do kierownika działu zobowiązań.

Pozostałe punkty obejmują tylko wybór wariantu dopasowania (DP-PRC-03-2) i eskalację faktury kosztowej do kierownika zakupów, bez decyzji, czy usługa została wykonana i koszt jest zasadny. Dopasowanie trójstronne nie istnieje, więc to osąd właściciela budżetu; agent może przygotować porównanie z umową i historią, zatwierdza człowiek.

Czy usługa została wykonana i czy koszt jest zasadny wobec umowy i historii.

nieustalona w tym wydaniu